Ita fac, mi Lucili: vindica te tibi.
そうしてくれ、ルキリウスよ。自分を、自分のために取り戻せ。
自分を取り戻せ。奪われた時間、気づかず失った時間——それをかき集めて、今日から自分のものにしろ。
時間の失い方には三種類ある。力ずくで奪われるもの。気づかぬうちに抜き取られるもの。そして、ただ滲むように消えていくもの。
その中で最も惨いのは、気にも留めなかった時間が消えることだ。
よく見てみれば——人生の多くは間違ったことに費やされ、もっと多くは何もせずに費やされ、そして残りのすべては、本来すべきでないことに費やされている。
ルキリウスよ、時間を本当に大切にしている人間を、一人でも連れてきてくれるか。一日の重さを知っている人間を。自分が今日も少し死んでいることを、わかっている人間を。
死は前にあると思っている。違う。後ろにある。過ぎ去った時間はすでに死の手の中にある。
すべての時間を手の中に収めろ。今日という日を本当に生きれば、明日に縋る必要がなくなる。
「いつか」と思っている間に、人生は終わる。
Omnia, Lucili, aliena sunt, tempus tantum nostrum est.
すべては他人のものだ、ルキリウスよ。
時間だけが、私たちのものだ。
Vale.
Epistulae Morales ad Lucilium — Liber I, Epistula I
§1 Ita fac, mi Lucili: vindica te tibi, et tempus quod adhuc aut auferebatur aut subripiebatur aut excidebat, collige et serva.
§2 Persuade tibi hoc sic esse ut scribo: quaedam tempora eripiuntur nobis, quaedam subducuntur, quaedam effluunt. Turpissima tamen est iactura quae per neglegentiam fit.
§3 Et si volueris attendere, magna pars vitae elabitur male agentibus, maxima nihil agentibus, tota vita aliud agentibus.
§4 Quem mihi dabis qui aliquod pretium tempori ponat, qui diem aestimet, qui intellegat se cotidie mori? In hoc enim fallimur, quod mortem prospicimus: magna pars eius iam praeterit; quidquid aetatis retro est mors tenet.
§5 Fac ergo, mi Lucili, quod facere te scribis, omnes horas complectere; sic fiet ut minus ex crastino pendeas, si hodierno manum inieceris.
§6 Dum differtur vita transcurrit. Omnia, Lucili, aliena sunt, tempus tantum nostrum est.